Zwarte luis is een verzamelnaam voor zwart gekleurde bladluizen. De zwarte bonenluis is een bekend voorbeeld, maar aan de kleur alleen kun je de soort niet vaststellen. Ze zitten vaak dicht op elkaar op jonge groei en bloemstelen.
Door sapopname kunnen knoppen en scheuten achterblijven. De kleverige honingdauw trekt mieren aan en kan een ondergrond vormen voor roetdauw. De plant wordt vooral bij grote aantallen merkbaar verzwakt.
Zo herken je zwarte luis.
- Dichte zwarte kolonies op toppen, knoppen en bladonderkanten.
- Jonge bladeren krullen of groeien onregelmatig.
- Kleverige oppervlakken, witte huidjes en veel mieren.
- Bloemknoppen ontwikkelen zich minder goed bij zware aantasting.
Hoe kun je het helpen voorkomen?
Bekijk zachte groeipunten geregeld. Houd de watergift gelijkmatig en geef niet meer voeding dan het gewas nodig heeft.
Laat bloeiende planten en schuilplekken voor natuurlijke vijanden in de buurt staan. Vroege luizenkolonies worden vaak pas later gevolgd door hun belagers.
Wat kun je doen?
Veeg of spoel grote kolonies voorzichtig weg. Zwaar bezette scheuttoppen kun je verwijderen wanneer dat de ontwikkeling van het gewas niet schaadt.
Controleer na enkele dagen opnieuw. Houd gezonde groei en de aanwezigheid van natuurlijke vijanden als maatstaf: niet elke overgebleven luis hoeft weg.
Lees verder bij deze gewassen.
Bekijk ook de verzorging en teeltinformatie van deze gewassen uit de gids.
